سلام امروز داشتم اتاق کوچیکمو مرتب می کردم رسیدم به نوارای کاستم. همین جوری یه حسی بهم گفت یه نگاهی بکن اومدم نوارامو نگاه کردم یه عالمه استاد شجریان ،قمر الملوک وزیری، عماد رام، کورس سرهنگ زاده بنان و...... یه نوار به چشمم غریبه اومد در آوردم گوش دادم صدای مهدی بود خیلی حالم گرفته شد مهدی چند وقت پیش خیلی تنها فوت شد دلم براش تنگ شد آخه پسر داییم بود حالا می فهمم آدما وقتی قدر یه چیز و نمی دونن به کلی فراموشش می کنن مثل من ۱سالی بود مهدی اصلا تو خاطرم نبود . و وقتی فراموشش می کنن خدا اونو ازشون می گیره مثل ما که مهدی رو فراموش کرده بودیم و دیگه مهدی رفت برای همیشه. ببخشید دلم خیلی تنگ شده بود داشتم استاد شجریان آهنگ فریاد و گوش می دادم گفتم حیفه یه کمی درد دل نکنم ولی بیایید عزیزامونو هیچ وقت ، تحت هیچ شرایطی از یاد نبریم.
علیرضا
دوشنبه 14 شهریورماه سال 1384 ساعت 02:01 ب.ظ
چه انسان هایی شده ایم ما...انگار اگر این جمله را که آدم تا کسی را از دست ندهد قدرش را نمی داند...با وفایمان بی معنی کنیم...دنیا دیگر دنیا نیست!!!